Eliasz i chrystianizm
uniwersalny

Część I niniejszej publikacji zawiera przekrojowe spojrzenie na dorobek duchowy ludzkości w jego czasowej i merytorycznej rozciągłości. W historii myśli naturalne tradycje religijne, filozoficzne i gnostyckie natrafiają na objawienie nadnaturalne przekazywane bezpośrednio przez Boga prorokom i Chrystusowi. Wszystko to z czasem generuje coraz rozleglejsze interpretacje. To spotkanie ma charakter dialektyczny. W istocie jest jak zderzenie dwu samochodów, pozostanie po nim tylko to, co naprawdę trwałe, a ozdobniki i naddatki odpadną. Praca duchowa i intelektualna w warunkach takiego zderzenia przeciwnych zasad nie jest prosta, wymaga wręcz nadludzkiego wysiłku dla wyciągnięcia przydatnych sensów. Jest to właśnie zadanie dla naszego czasu, a nadzieję, jaka z nim się wiąże, stanowi chrystianizm uniwersalny, który zachowuje całe dobro i nie traci niczego, co cenne i pochodzi od Boga.

Postawienie właściwego problemu okazuje się czasem trudniejsze, niż jego rozwiązanie. Problem został sformułowany i dotyczy spotkania wielkich kultur Azji z Ewangelią. Jego rozwiązanie ułatwia Jan Paweł II w swoim Fides et Ratio oraz otwarte nastawienie Kościoła rzymskiego po ostatnim Soborze. Świat potrzebuje Chrystusa i Jego Królestwa miłości, prawdy i dobra. Poszerzanie tego Królestwa odbywa się wyłącznie poprzez praktykowanie właśnie miłości, prawdy i dobra. Nie potrafię udzielić wszystkich odpowiedzi na pytanie o to, co wynika ze zderzenia tych dwu tradycji – chrześcijaństwa i kultur azjatyckich. Poszukiwanie tych odpowiedzi jest zadaniem dla całego pokolenia i epoki, w której żyjemy. Jedno jest pewne: efektem powinna być żywa wiara i doświadczenie obecności Boga. Wszystko inne nie jest warte uwagi.

W części II omawiam niektóre zagadnienia, jakie winniśmy opracować w ramach budowy chrystianizmu uniwersalnego. To oczywiście tylko ich wyrywkowe wyliczenie oraz fragmentaryczny czy wręcz sygnalizacyjny ich opis.